مقدمه: نقش فشار مكانيكي (ورزش) بر استخوان در اثر تمرينهاي بدني در متابوليسم كلسيم و فسفر اولين بار توسط ردهال (1999) بررسي گرديد. در اين راستا محققين به بررسي تاثير ورزش هاي مختلف بر تراکم استخوان و نشانه هاي آن پرداختند. 
روش كار: اين مطالعه كارآزمايي باليني در نيمه اول سال 1388 در دانشگاه علوم پزشكي كرمان انجام شده است. 30 زن يائسه سالم با ميانگين سني 54.85 سال و وزن 68.35 كيلوگرم كه به طور تصادفي از بين كارمندان بازنشسته شهر كرمان انتخاب شده بودند و دامنه سني شان بين 48-60 سال بود در اين تحقيق شركت كردند و به سه گروه مساوي تقسيم شدند. گروه اول ورزش ترکيبي، گروه دوم ورزش ترکيبي به همراه مصرف کلسيم ( 1500 mg ) و ويتامين (600 IU) D انجام دادند و گروه سوم کلسيم ( 1500 mg ) و ويتامين (600 IU) D مصرف نمودند. سنجش سطح كلسيم، ويتامين D ، هورمون پاراتيروئيد و آنزيم آلكالن فسفاتاز توسط انداز ه گيري خون با روش سينتتيك آنزيمي انجام شد. پس از اعمال متغير مستقل مجددا اندازه گيري هاي اوليه تكرار شد. از آزمون كلموگروف – اسميرنف و تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي براي بررسي ارتباط متغيرها استفاده شد. 
نتايج: هورمون پاراتيروئيد و آنزيم آلكالن فسفاتاز به ترتيب در گروه ورزش-دارو، دارو و ورزش به طور معني داري بالاتر بود. 
نتيجه گيري: تمرين تركيبي موجب افزايش بازسازي استخوان شد و آنزيم آلکالن فسفاتاز زنان يائسه را افزايش داد. 
كليد واژه: آنزيم آلكالن فسفاتاز، تمرين تركيبي، هورمون پاراتيروئيد، يائسگي