زمينه: بيماري کبدچرب غيرالکلي يک بيماري شايع کبدي مي باشد که ارتباط آن با چاقي و سندرم متابوليک همواره مورد توجه بوده است. هدف از اين مطالعه، مشخص کردن نقش تجمع چربي هاي احشايي در بيماران مبتلا به کبد چرب غيرالکلي بود. مواد و روش‌ها: 105 نفر از افرادي که بر اساس ارزيابي هاي باليني و تشخيصي احتمال ابتلا به کبد چرب غيرالکلي داشتند و بيماري شناخته شده کبدي ديگري نداشتند، تحت مطالعه قرار گرفتند. در اين افراد بررسي توسط سونوگرافي از نظر درجه بندي شدت کبد چرب و ضخامت چربي احشايي و اندازه گيري متغيرهاي بيوشيميايي صورت گرفت. شاخص هاي تن سنجي نيز اندازه گيري شد. يافته‌ها: از افراد مورد مطالعه، 3/13 درصد فاقد کبد چرب، 2/55 درصد داراي کبد چرب خفيف، 8/23 درصد در حد متوسط و 6/7 درصد به نوع شديد مبتلا بودند. درجه اکوژنيسيته کبدي به عنوان شاخصي از شدت کبد چرب، با وزن (p=0.001)، شاخص توده بدني (p=0.001)، ضخامت چربي مزانتريک (p<0.001)، اندازه دورکمر (p=0.001)، تري گليسريد (p=0.004)، (p=0.011) ALTو (p=0.009) AST ارتباط داشت ولي با سن، قند خون ناشتا، کلسترول تام و اجزاي با دانسيته پايين يا بالاي کلسترول، بيلي روبين و آلکالين فسفاتاز ارتباطي را نشان نداد. ضخامت چربي مزانتريک با وزن، شاخص توده بدني، دور کمر، سن و قند خون ناشتا همبستگي مثبت و معني دار داشت. ضخامت چربي مزانتريک يک عامل مستقل براي پيشگويي شدت استئاتوز کبدي بود (R=0.61). نتيجه گيري: چربي احشايي مهم ترين عامل همراه با کبد چرب بوده که مي توان از اندازه گيري آن توسط سونوگرافي به عنوان روشي مناسب براي ارزيابي چاقي مرکزي استفاده کرد