سابقه و هدف: پنومونی وابسته به ونتیلاتور شایعترین عفونت بیمارستانی در بخش مراقبت های ویژه است و باعث افزایش مرگ و میر و هزینه های بیمارستانی می شود. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی پنومونی زودرس وابسته به ونتیلاتور در بخش مراقبت های ویژه می باشد.
روش کار: در یک مطالعه مقطعی 6 ماهه کلیه بیماران حائز شرایط بستری در ICU به مدت 4 روز بعد از لوله گذاری در دو بیمارستان منتخب تحت مطالعه قرار گرفتند. فراوانی VAP زودرس بر اساس روش Mini-BAL و سیستم نمره دهی بالینی عفونت ریوی تعیین گردید.
یافته ها: میانگین سن افراد مبتلا 68/32 سال و افراد غیر مبتلا 52/44 بود (05/0>P ). میزان بروز پنومونی زودرس وابسته به ونتیلاتور بر اساس روش مینی بال 8/40% و با روش CPIS 3/42% بود. فراوانی پنومونی زودرس وابسته به ونتیلاتور 9/22 به ازاء 1000 روز ونتیلاتور بود.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه حاکی از شیوع بالای پنومونی وابسته به ونتیلاتور است. مقایسه نتایج حاصل از دو روش تشخیصی مینی بال وCPIS مشابه بوده لذا استفاده از روش های غیر تهاجمی تشخیصی نظیر CPIS توصیه می شود.
واژگان کلیدی: پنومونی وابسته به ونتیلاتور، بخش مراقبت ویژه، Mini- BAL ،CPIS