مقدمه: وجود چند عارضه نادر ولی بسیار خطرناک در عمل جراحی تیروئید نگرانی‌هایی را در بیماران و پزشکان ایجاد کرده است. جراحی تیروئید عوارض زودرس و دیررس مختلفی را به همراه دارد که از مهم‌ترین آن‌ها آسیب عصب راجعه و به دنبال آن مشکلات تنفسی، خونریزی، هیپوکلسیمی و بروز طوفان تیروئیدی قابل ذکر است. هدف از این مطالعه، مقایسه میزان آسیب عصب راجعه در جراحی تیروئیدکتومی با و بدون جستجوی عصب و عوامل مؤثر در ایجاد آن بود.
روش: این مطالعه به روش هم‌گروهی بر روی 566 بیمار که از ابتدای سال 1384 تا دی ماه 1389 تحت عمل جراحی تیروئیدکتومی در دو مرکز افضلی پور و شهید باهنر کرمان قرار گرفته بودند، انجام شد و طی آن، میزان آسیب عصب راجعه و عوامل احتمالی مؤثر در ایجاد آن بررسی گردید.
یافته‌ها: در مجموع 442 نفر (1/78 درصد) زن و بقیه (9/21 درصد) مرد بودند. میانگین سنی بیماران 26/40 سال و میانگین روزهای بستری در بیمارستان 35/3 روز بود. 382 نفر (5/67 درصد) تحت جراحی توتال و ساب‌توتال تیروئیدکتومی و 184 نفر (5/32 درصد) تحت جراحی لوبکتومی یک‌طرفه و ایسمکتومی قرار گرفتند. شایع‌ترین بدخیمی، کارسینوم پاپیلاری (8/17 درصد از کل بیماران) و شایع‌ترین خوش‌خیمی، گواتر مولتی ندولار (4/39 درصد از کل بیماران) بود. 337 نفر (5/59 درصد) تحت جراحی با جستجوی عصب راجعه و 229 نفر (5/40 درصد) تحت جراحی بدون جستجوی عصب قرار گرفتند. در کل، 6 نفر (1/1 درصد) بعد از عمل تیروئیدکتومی دچار عارضه آسیب دائمی یک طرفه عصب شدند که پنج نفر از آن‌ها تیروئیدکتومی بدون جستجوی عصب و یک نفر تیروئیدکتومی با جستجوی عصب شده بود. چهار نفر به خشونت صدا و دو نفر به دیسفونی دائمی گرفتار شدند. 
نتیجه‌گیری: بر اساس این مطالعه به نظر می‌رسد که بین انجام جراحی در گروه خوش خیم و بدخیم و همچنین بین وسعت عمل جراحی (انجام دایسکشن رادیکال اصلاح شده گردن) و نیز بین جستجو کردن عصب راجعه حین عمل با آسیب عصب ارتباط معنی‌داری وجود دارد؛ نکته مهم این که جستجوکردن عصب می‌تواند آن را در حین عمل تیروئیدکتومی حفظ و از آسیب آن جلوگیری کند. البته در این مطالعه بین انجام جراحی مجدد و نوع عمل انجام شده (یک‌طرفه یا دو طرفه بودن) با ایجاد آسیب عصب راجعه ارتباط معنی‌داری پیدا نشد.