زمينه و هدف: بيماری انسدادی مزمن ريوی (Chronic Obstructive Pulmonary Disease – COPD ) يک مسئله بزرگ از لحاظ سلامت در جوامع محسوب می شود. در سير بيماری دوره هايی از بدتر شدن علائم وجود دارد که به آن تشديد بيماری(Exacerbation) گفته می‌شود. در تشديد حاد بيماری يکی از اقدامات درمانی تجويز اکسيژن بدون ايجاد احتباس گاز دی اکسيد کربن شريانی می باشد که از اندازه گيری گازهای خون شريانی (ABG) به عنوان استاندارد تشخيصی بررسی احتباس CO₂ استفاده می شود. کاپنوگرافی روشی است غيرتهاجمی برای اندازه گيری فشار نسبی CO₂ در هوای بازدمی که در اين مطالعه ميزان همبستگی و توافق نتايج PaCO₂ گازهای خون شريانی با CO₂ انتهای بازدمی توسط کاپنوگرافی در بيماران مبتلا به تشديد حاد بيماری انسدادی ريوی بررسی گرديد .

روش­ کار: اين مطالعه به صورت مقطعی بر روی بيماران مبتلا به تشديد حاد COPD که در نيم سال دوم 1389 به اورژانس بيمارستان افضلی پور مراجعه کرده بودند انجام شد. هفتادوپنج بيمار مبتلا به تشديد حاد COPD بين سنين 41 تا 85 سال وارد اين مطالعه شدند. ميزان CO₂ انتهای بازدمی (ET-CO₂) و PaCO₂ به صورت هم زمان به ترتيت توسط کاپنوگرافی و انجام ABG در دو مرحله 1: بدو ورود 2: سی دقيقه پس از شروع درمان با اکسيژن و برونکوديلاتور اندازه گيری شد .

يافته ­ها : بين مقادير ET-CO₂ حاصل از کاپنوگرافی و PaCO₂ گازهای خون شريانی در هر دو مرحله ابتدای بستری و 30 دقيقه پس از درمان همبستگی قوی وجود داشت (ضريب همبستگی به ترتيب 0.773 و 0.783 ). ميانگين (انحراف معيار) اختلاف بين مقاديرPaCO₂ و ET-CO₂ در دو مرحله به ترتيب 9.99 (7.17) و 9.97 (6.84) ميلی متر جيوه بود. ارزيابی بيشتر توسط آناليز Bland-Altman بيانگر توافق نتايج دو روش کاپنوگرافی و ABG جهت اندازه گيری فشار نسبی CO₂ در هر دو مرحله بود .

 نتيجه­ گيری: نتايج مطالعه بيانگر همبستگی و توافق بين نتايج حاصل از دو روش کاپنوگرافی و ABG جهت بررسی ميزان احتباسCO₂ در بيماران مبتلا به تشديد حاد COPD می باشد .

واژه‌های کلیدی : بیماری انسدادی مزمن ریوی، کاپنوگرافی، فشار نسبی دی اکسید کربن انتهای بازدمی، فشار نسبی دی اکسید کربن خون شریانی . ،

متن کامل